Tagarchief: pijn

Zaldiar

Wat is zaldiar?

Zaldiar® is een combinatie van 325mg Paracetamol en 37.5 mg tramadol. Het is geïndiceerd voor behandeling van acute pijn en acute pijn in chronische aandoeningen. De effectiviteit is vergelijkbaar met 50mg tramadol en wordt beter verdragen.

Zaldiar ® (paracetamol en tramadol) is een pijnstiller die in 2003 op de markt is gebracht.

Zaldiar ® wordt voorgeschreven bij patiënten met matig tot ernstige pijnklachten. Doseringsadvies: 3 tot 4 maal daags 1 à 2 tabletten.

Waar kan ik Zaldiar bestellen?

➫ ➫ ➫ Online Zaldiar bestellen ➫ ➫ ➫

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Tramal

Wat is Tramal?

De werkzame stof in dit medicijn is Tramal. Tramal is sinds 1977 internationaal op de markt. Het is op recept verkrijgbaar.

Wat doet Tramal en waarbij wordt het gebruikt?

Tramal behoort tot de groep geneesmiddelen die morfineachtige pijnstillers of opioïden wordt genoemd. Het heeft een sterke pijnstillende werking. Artsen schrijven het voor bij:

Pijn:
Een beschadigd deel van het lichaam stuurt via gevoelszenuwen een bericht aan de hersenen. De hersenen reageren hier op door beweging, bijvoorbeeld de handen weg te trekken van een hittebron, en met emoties, zoals angst. In veel situaties zijn deze reacties nuttig, maar bij ziekte, operaties en eerdere verwondingen is dat vaak niet meer zo.

Bij pijn schrijft de arts meestal eerst een eenvoudige pijnstiller voor, zoals paracetamol, acetosal of ibuprofen. Daarna vaak paracetamol met codeïne. Als dat niet voldoende werkt, dan schrijft de arts soms Tramal voor.
Tramal zorgt ervoor dat het bericht in de hersenen niet of minder sterk aankomt. Hierdoor voelt u de pijn minder en reageert u er rustiger op.
Bij de gewone tabletten en druppels merkt u dat de pijn binnen één uur vermindert. De zetpillen werken binnen twee tot drie uur. De werking van de zetpillen en gewone capsules houdt zes tot acht uur aan. De tabletten en capsules met gereguleerde afgifte werken ongeveer 12 uur of ongeveer 24 uur.

Waar kan ik Tramal bestellen?

➫ ➫ ➫ Online Tramal bestellen ➫ ➫ ➫

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Anijs

Gebruikte delen en herkomst

In de kruidengeneeskunde wordt het zaad gebruikt. Anijs is een tot ongeveer 50 cm. hoge kruidige plant met ongedeelde onderste bladeren, naar boven toenemend fijner gevinde bladeren en witte bloemschermen. De vruchten zijn grauwgroen, peervormig en vallen uiteen in twee deelvruchten. Inheems in vermoedelijk oostelijk deel van het Middellandse Zeegebied, West-Azië. Verbouwt in Zuid-Europa, Middellandse Zeegebied, Rusland, India.

Te gebruiken bij

slapeloosheid

darmkoliek

astma catarrale 

pijn

oedeem

hoest (gorgelen met de thee)

slijm

gasvorming

opgeblazen gevoel

Geschiedenis en volksverhalen

Anijs is al erg lang geleden op z’n waarde geschat. Als geneeskruid werd de vrucht gebruikt als pijnstiller en als urinedrijvend  middel. Het werd ook als liefdesmiddeltje gebruikt. Volgens een bijgeloof zou de groenspecht, als hij zijn snavel met deze plant bestrijkt, ook de hardste houtsoorten kunnen doorboren. In Bretagne geloofde men, dat een stuk ijzer, dat met anijs wordt aangeraakt, zou breken als glas. Wie zich met een afkooksel van anijsvruchten wast, zou jong en potent blijven. In de wicca is het een zeer belangrijk kruid dat bescherming zou bieden.

Dagdosering

Inwendig als thee te gebruiken. 1/2 tot een hele theelepel geplet anijszaad op een kop kokend water, 3 kopjes per dag.

Bijwerkingen en interacties

Bij normaal gebruik zijn geen bijwerkingen bekend.

Met uitzondering van een incidentele allergie op Aloë, is de gel voor gebruik op de huid onschadelijk. Voor elk brandwondje met grote blaren of andere ernstige brandwonden altijd medische hulp inroepen. In die gevallen kan Aloë namelijk ook de genezing tegenwerken. Laxeermiddelen, die meer dan 10 dagen gebruikt worden, kunnen de constipatie verergeren en afhankelijkheid van het medicijn veroorzaken. Verstopping die niet binnen enkele dagen overgaat heeft medische aandacht nodig

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Ga puistjes niet uitknijpen

Een puistje kan erg vervelend zijn. Het doet pijn en het ontsiert je gezicht. Je weet dat het beter is om er niet aan te zitten, maar toch kun je het meestal niet laten om er regelmatig even aan te zitten. En eigenlijk wil je het puistje wel uitknijpen zodat het minder zichtbaar wordt. Doe dit niet, hieronder staan 7 goede redenen om het puistje niet uit te knijpen.

1) Litteken
Puistjes uitduwen veroorzaakt littekens. Is dat niet erger dan enkele dagen rond te lopen met een klein puistje?

2) Wondje
Een puistje uitduwen veroorzaakt een wondje. Wie wil nu wondjes in haar gezicht?

3) Infectie
Het uitduwen van puistjes vergemakkelijkt de kans op infectie. Sommige van deze infecties zijn zo ernstig dat er antibiotica op de huid moet worden aangebracht. Deze hebben meestal geen aantrekkelijke geur…

4) Nieuwe puistjes
Je gelooft het misschien niet, maar wie een puistje uitduwt, krijgt er zó een nieuwe bij. De pus die er uitkomt, veroorzaakt namelijk nieuwe puistjes.

5) Pijn
Puistjes uitknijpen doet pijn. Zeker als het grote puisten zijn, die nog onder de toplaag van de huid zitten. De meeste doen al pijn nog voor je ze hebt aangeraakt, wil je jezelf echt nog meer pijn bezorgen?

6) Het duurt langer om te genezen
Een opengeduwd puistje heeft meer tijd nodig om te genezen dan een niet-uitgeknepen puistje.

7) Moeilijker te verbergen
Een uitgeduwd puistje wordt rood, zwelt en wordt pijnlijk. Dat is bijna onmogelijk  te verbergen met make-up. Wat je eventueel kan doen, is een koud compres op je huid leggen om de zwelling tegen te gaan.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Wratten

Wat is het?

Wratten zijn goedaardige gezwelletjes van de huid, die meestal worden veroorzaakt door een virus. Het Latijnse woord voor wratten is verrucae.

Wratten komen vaak voor; vrijwel iedereen krijgt er wel eens mee te maken.

Er bestaan verschillende soorten wratten:

•de gewone wrat (verruca vulgaris)
•de ouderdomswrat (verruca seborrhica/verruca senilis)
•de voetwrat (verruca plantaris)
•de platte wrat (verruca plana)
•de steelwratjes (verruca filiformis)
•de waterwratjes (mollusca contagiosa)
•de genitale (op de geslachtsorganen) wrat (condylomata acuminata)
Eén op de tien kinderen tussen de vijf en zestien jaar heeft last van gewone of voetwratten. Deze komen het meest voor bij jongeren tussen de twaalf en zestien jaar.

Evenveel jongens als meisjes hebben last van wratten. Waterwratjes komen vooral bij jongere kinderen voor.

Hoe herken je het?

Er bestaan veel verschillende soorten wratten, die elk andere kenmerken hebben.

Gewone wratten
Gewone wratten zijn kleine ronde gezwelletjes op de huid. De grootte varieert van minder dan een millimeter tot meer dan een centimeter. Wratten voelen hard en ruw aan en hebben een hobbelig oppervlak.

Ze hebben dezelfde kleur als de huid. Vaak komen meerdere wratten in groepjes bij elkaar voor, vooral op de handen, de knieën en in het gezicht.

Ouderdomswratten
Ouderdomswratten zijn kleine, vettige plekjes die iets op de huid liggen. De wratten zijn in eerst geel en verkleuren later bruin tot zwart. Ze komen vooral voor bij mensen ouder dan vijftig jaar en worden vaak gezien op het gezicht, de borst, de buik en de rug. U kunt het ontstaan van deze wratten niet voorkomen.

Voetwratten
Wratten op de voet zijn plat en komen vooral voor op de voetzool. Deze zijn ook huidkleurig en hebben dezelfde grootte als normale wratten. Soms groeien ze in de diepere huidlagen en geven ze pijnklachten bij het lopen.

Voetwratten komen vaker in hun eentje voor dan in groepjes. Een voetwrat kan makkelijk verward worden met een eksteroog of likdoorn. Een likdoorn is vaak pijnlijk en bevindt zich meestal onder de voetzool, op de tenen of tussen de vierde en vijfde teen. Een likdoorn bestaat uit eelt en ontstaat op plaatsen met druk.

Platte wratten
Platte wratten zijn glad en vlak. Vaak zijn deze huidkleurig of lichtbruin van kleur. Ze zijn enkele millimeters groot. Meestal bevinden ze zich op het gezicht, de armen of de benen.

Steelwratjes
Steelwratjes zijn uitstulpsels op een klein steeltje. Ze zijn huidkleurig en enkele millimeters groot. Steelwratjes worden vooral gezien in het gezicht en in de hals.

Waterwratjes
Waterwratjes zijn kleine ronde gezwelletjes van enkele millimeters groot die vooral bij kinderen voorkomen. In het midden van het waterwratje zit een putje. Meestal zijn deze wratjes wit of doorschijnend van kleur.

Als op een waterwratje gedrukt wordt, komt er witte substantie naar buiten. Ze komen overal op het lichaam voor, vooral op de romp, de armen en de benen, en juist niet zo vaak op de handen en voeten.

Genitale wratten
Genitale wratten bevinden zich op de huid en slijmvliezen in het gebied van de anus en het geslachtsorgaan. Ze zijn rozerood tot bruin gekleurd en hebben een bloemkoolachtig uiterlijk. De wratten zijn 1 tot 5 mm groot.

Soms kunnen ze klachten geven van pijn, jeuk of branderigheid bij het plassen of pijn bij de gemeenschap. Besmetting vindt plaats via seksueel verkeer.
U kunt meer hierover lezen in de informatiefolder ‘Genitale wratten’.

Hoe ontstaat het?

De meeste wratten ontstaan door een infectie van de huid met het humaan papilloma virus. Dit virus kan gemakkelijk opgelopen worden in ruimtes waar veel kinderen komen die zelf wratten hebben, zoals in zwembaden en gymzalen.

Het virus veroorzaakt een infectie van de huid, waardoor de huidcellen sneller gaan delen en een dikkere hoornlaag dan normaal gaan vormen. Meestal zit er enkele maanden tussen de besmetting met het virus en het ontstaan van de wratten.

Waterwratjes en genitale wratten worden veroorzaakt door een ander virus. Waterwratjes worden overgedragen door aanraken van de huid van iemand met waterwratjes, of door het spelen met hetzelfde speelgoed.
Genitale wratten worden overgedragen via seksueel contact.
De oorzaak van ouderdomswratten is niet bekend.

Is het ernstig en wat kun je verwachten?

Wratten zijn niet gevaarlijk
Wratten zijn niet gevaarlijk voor de gezondheid, maar kunnen wel jeuken of ontsierend zijn. Voetwratten geven soms pijn bij het lopen. Ook kan er een infectie van de huid ontstaan op de plaats waar de voetwrat zit.

Wratten verdwijnen spontaan
De meeste wratten verdwijnen binnen twee jaar na het ontstaan vanzelf. Zwarte puntjes in de wrat zijn vaak een teken dat de wrat zal gaan verdwijnen. Voetwratten kunnen hardnekkig zijn.

Wratten zijn erg besmettelijk
Het wrattenvirus kan zich gemakkelijk verspreiden over de huid door krabben en wrijven. Hierdoor kunnen plekken met wel tientallen wratten ontstaan. Het wrattenvirus wordt gemakkelijk overgedragen.
Ouderdomswratten zijn niet besmettelijk.

Behandeling
Als u de wratten erg hinderlijk vindt, of als ze op een ontsierende plaats zitten, kunnen de wratten behandeld worden door de huisarts of de huidarts (dermatoloog).

Er bestaan diverse behandelmethoden, de resultaten van de behandelingen zijn vergelijkbaar.

Voorbehandeling
Vooral bij voetwratten kan het nodig zijn de wratten voor te behandelen, om de dikke hoornlaag los te weken. Dit gebeurt door op de wrat een pleister te plakken met een weekmakend zalfje. De pleister wordt één tot twee keer per dag vervangen.

De huid rondom de wrat moet beschermd worden met vaseline of zinkolie. Het week geworden hoornlaagje zal vervolgens een aantal keer weggeschraapt worden. Deze voorbehandeling kan soms al voldoende zijn om de wrat te laten verdwijnen.

Vloeibare stikstof
Als het bovenste hoornlaagje is verdwenen, kan het overgebleven gedeelte van de wrat behandeld worden met vloeibare stikstof. Het aanstippen met vloeibare stikstof kan pijnlijk zijn.

Na ongeveer tien dagen ontstaat een blaar, waardoor het overgebleven gedeelte van de wrat van de huid afvalt. Soms is het nodig de wrat een paar keer te behandelen met vloeibare stikstof. Op de plaats waar de wrat heeft gezeten, kan een littekentje achterblijven. Huisartsen houden vaak een speciaal ‘wrattenspreekuur’ waarop zij wratten aanstippen met vloeibare stikstof.

Behandeling met zalf of crème
Er zijn verschillende zalven en crèmes die gebruikt kunnen worden om wratten te laten verdwijnen. Meestal zult u tweemaal daags moeten smeren.

Andere behandelmogelijkheden
Als de behandeling met vloeibare stikstof of zalf te weinig resultaat heeft, zijn ook andere behandelingen mogelijk. Meestal worden deze behandelingen door een huidspecialist uitgevoerd. Soms doet de huisarts deze behandelingen ook zelf.
Zo kan met een scherp lepeltje de wrat uit de huid gelepeld worden.

Ook is het mogelijk de wrat weg te branden, door hem te verhitten of te behandelen met laser. Omdat deze behandelingen pijnlijk zijn, zal de huid voor beide behandelingen verdoofd worden met een injectie.

Wratten komen vaak weer terug
Bij de helft van de behandelde wratten komen de wratten, ondanks een goede behandeling, terug om na verloop van tijd vanzelf weer te verdwijnen.

Wanneer naar de huisarts?

Als u geen last heeft van de wratten, hoeft u geen contact met de huisarts op te nemen.

U kunt een afspraak maken met de huisartspraktijk als u de wratten weg wilt laten halen, omdat u de wratten ontsierend vindt of als deze hinderlijk zijn.

Ook is het verstandig om een afspraak te maken als u twijfelt of er wel sprake is van een wrat, omdat de wrat gaat bloeden, van kleur verandert, pijn doet of voorkomt bij een kind dat jonger is dan vier jaar.

Genitale wratten kunnen vanwege de grote besmettelijkheid het best wel behandeld worden.

Wat kun je er zelf aan doen?

Spontaan beloop afwachten
De meeste wratten verdwijnen spontaan in de loop van enkele maanden tot twee jaar. U kunt dus meestal rustig afwachten tot de wratten spontaan verdwijnen. Behandelen is niet nodig.

Wrattentinctuur gebruiken
Als u zelf wat wilt doen aan de wratten, kunt u gewone wratten en voetwratten zelf behandelen door ze dagelijks aan te stippen met wrattentinctuur. Dit kunt u zonder recept verkrijgen bij de drogist of huisarts.
Door de wrat met deze oplossing aan te stippen, zal deze verweken en eventueel verdwijnen.

Deze behandeling is niet pijnlijk. De huid rondom de wrat kunt u beschermen door in te smeren met vaseline.

Verspreiding voorkomen
Het is belangrijk om te voorkomen dat de wratten zich verspreiden.

Dit kunt u doen door:
•niet aan de wratten te krabben
•na het aanraken van de huid met wratten, uw handen en eventueel die van uw kind goed te wassen
•over de wrat een pleister te plakken
•slippers of gymschoenen te dragen in openbare ruimtes
•niet nagels te bijten of te duimzuigen

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Carpaaltunnel syndroom

Wat is het?

Het carpaal-tunnelsyndroom is een beknelling van de middelste armzenuw (de zogenoemde nervus medianus) ter hoogte van de pols. Deze zenuw loopt daar door een nauw kanaal: de carpale tunnel.

De bodem van de carpale tunnel wordt gevormd door de handwortelbeentjes en het dak door een stevig peesblad tussen de duim- en de pinkmuis aan het begin van de handpalm. In deze carpale tunnel lopen verschillende pezen, bloedvaten en de middelste armzenuw.

Als de middelste armzenuw in deze tunnel afgeklemd wordt, kan hij zijn functie niet meer uitvoeren waardoor problemen met het gevoel en de kracht van een deel van de hand ontstaan.

Eén op de tien mensen krijgt tijdens zijn leven te maken met een carpaal-tunnelsyndroom. Vrouwen drie keer zo vaak als mannen.

Het carpaal-tunnelsyndroom kan op alle leeftijden voorkomen, maar treedt vooral op bij mensen tussen de veertig en zestig jaar. Vrouwen hebben een vergrote kans tijdens een zwangerschap, meestal vanaf de zesde maand.

Het carpaal-tunnelsyndroom komt vaak aan beide handen tegelijk voor waarbij een hand meestal meer is aangedaan dan de andere.Mensen die veel met hun handen werken, hebben een grotere kans een carpaal-tunnelsyndroom te krijgen.

Hoe herken je het?

Doordat de middelste armzenuw afgeklemd is, kan hij zijn functie niet meer goed uitoefenen. De volgende verschijnselen kunnen dan ontstaan:
prikkelingen in duim, wijs-, middel- en ringvinger
’ s nachts wakker worden van deze prikkelingen
schudden van de handen vermindert de prikkelingen
pijnklachten in de pols uitstralend naar de hand of de onderarm
’s ochtends stijfheid en onhandigheid van de hand
verminderde kracht in de vingers
werken met de handen verergert de klachten
de spieren van de hand en de duim kunnen dunner worden
Vaak beginnen de klachten aan één hand en breiden ze zich later ook uit naar de andere hand.

Hoe ontstaat het?

Wanneer de zenuw te weinig ruimte heeft in de carpale tunnel kan hij afgekneld worden.

Deze afknelling kan ontstaan door:
een nauwe ruimte in de carpale tunnel vanaf de geboorte
irritatie van de zenuw waardoor deze dikker wordt en meer ruimte inneemt
hormonale veranderingen (zoals bij zwangerschap, overgang, schildklierproblemen of overmatig groeihormoon) waardoor er meer vocht vastgehouden wordt in het bindweefsel en de ruimte in de tunnel ook kleiner wordt
extra structuren in de carpale tunnel die er normaal niet lopen: een spier, een pees of een bloedvat die ook ruimte inneemt
een polsbreuk of vervorming van de pols door reuma
aantasting van de zenuw door een andere ziekte (zoals suikerziekte) waardoor hij extra gevoelig is voor afknellen
Doordat de zenuw afgekneld is, wordt de bloedvoorziening van de zenuw verstoord. Hierdoor kan de zenuw niet normaal functioneren en valt de functie van de zenuw uit.

De middelste armzenuw regelt het gevoel en de kracht in de duim, wijs-, middel- en ringvinger. Deze functies kunnen dus verstoord raken of verloren gaan.

Wanneer naar de huisarts?

Als u vermoedt dat u last heeft van een carpaal-tunnelsyndroom moet u contact opnemen met uw huisarts. Deze zal u onderzoeken en u in eerste instantie adviezen geven hoe de zenuw weer tot rust kan komen.

Als de klachten na zes weken nog niet verminderd zijn, zal de huisarts u naar de neuroloog verwijzen voor onderzoek en behandeling.

Is het ernstig en wat kun je verwachten?

Spontaan herstel
Doordat de zenuw bekneld zit in de carpale tunnel kan hij niet goed functioneren.
Bij een deel van de mensen verdwijnt de oorzaak van de beknelling spontaan. De zenuw kan zich dan weer herstellen waardoor de verschijnselen van het carpaal-tunnelsyndroom kunnen verdwijnen. Zenuwen herstellen zich langzaam; het herstel kan dan ook enkele weken duren.

Een carpaal-tunnelsyndroom dat tijdens de zwangerschap ontstaat, verdwijnt over het algemeen na de zwangerschap vanzelf weer.

Naar de neuroloog
Wanneer de huisarts vermoedt dat er bij u sprake is van een carpaal-tunnelsyndroom kan hij u eventueel doorverwijzen naar de neuroloog. Sommige ziekenhuizen hebben speciale poliklinieken voor het carpaal-tunnelsyndroom.
De neuroloog zal naar uw klachten luisteren, u vragen stellen en u neurologisch onderzoeken.

Vaak zal er een onderzoek volgen waarbij met elektrische stroompjes gemeten wordt of de zenuw in de knel zit, waar de zenuw in de knel zit en hoe ernstig die beknelling is. Dit onderzoek wordt ook wel spierzenuwonderzoek of EMG genoemd.

Nachtspalk
Als de zenuw inderdaad in de knel zit in de carpale tunnel, krijgt u een nachtspalk voorgeschreven. Dit is een spalk die de pols in een bepaalde stand houdt waarbij de ruimte in de carpale tunnel het grootst is.

Op deze manier krijgt de zenuw de ruimte en kan hij zich herstellen. U hoeft de spalk alleen ‘s nachts te dragen. Overdag mag ook, maar dan kunt u uw hand niet gebruiken.

De spalk moet binnen vier weken een goede verbetering van uw klachten geven. Dit is bij zes op de tien mensen het geval. Als de spalk na deze periode geen verbetering heeft gegeven, is een andere behandeling nodig.

Andere behandelingen
Andere behandelmogelijkheden zijn een injectie met een pijnstillend en ontstekingsremmend medicijn in de buurt van de carpale tunnel, een behandeling met ontstekingsremmende tabletten of een behandeling waarbij er rek op de beknelde zenuw wordt uitgeoefend.

Deze behandelingen geven nogal wisselende resultaten, zodat lang niet alle ziekenhuizen ze uitvoeren.

Operatie
Als al deze behandelingen geen effect hebben of er bij het EMG sprake is van een ernstig carpaal-tunnelsyndroom, kan er een operatie volgen. Daarbij wordt de carpale tunnel opengemaakt en vervolgens vergroot door het peesblad aan de bovenkant van de carpale tunnel door te snijden.

Deze operatie kan uitgevoerd worden door een neurochirurg, een plastisch chirurg, of een (orthopedisch) chirurg.

Acht tot negen van de tien mensen zijn daarna klachtenvrij. Na de operatie kunt u enkele weken lang uw hand niet normaal gebruiken. Daarom worden nooit twee handen tegelijk geopereerd.

Wat kun je er zelf aan doen?

Wanneer u merkt dat u symptomen heeft van een carpaal-tunnelsyndroom, is het belangrijk dat de zenuw tot rust komt. De volgende adviezen kunnen u daarbij helpen:
let goed op het gebruik van uw handen. Misschien kunt u zo ontdekken welke bewegingen pijnklachten en prikkelingen veroorzaken. Probeer deze bewegingen een aantal weken te vermijden
met name bewegingen waarbij kracht met de hand moet worden gezet terwijl de vingers worden bewogen, zijn vaak niet goed voor mensen met een carpaal-tunnelsyndroom. Laat handelingen als wringen, aardappels schillen of schroeven draaien dan ook aan anderen over
ook lang een stuur van de fiets of de auto vasthouden is een houding waarin de zenuw gemakkelijk afgekneld wordt. Probeer deze houding dan ook af te wisselen en niet te lang achtereen vol te houden (maximaal een half uur)
zorg voor regelmatige afwisseling tijdens het bewegen van de armen. Verdeel een taak waarbij u veel met uw armen moet werken in kortere taken en las rustpauzes in
u kunt de zenuw ’s nachts rust geven door uw pols in te zwachtelen in de stand waarin u het minste last heeft of door ’s nachts polsbeschermers te dragen die ook worden gebruikt bij het skeeleren
samen met een fysiotherapeut kunt u kijken naar uw houding en tips en oefeningen krijgen om uw houding te verbeteren
als u met name op uw werkdagen last krijgt van de symptomen van het carpaal-tunnelsyndroom is het zinvol om kritisch naar uw werkplek te kijken en daar ook langdurig werken met gebogen polsen en vingers te vermijden. Schakel eventueel de arbodeskundige in.
Mocht u na zes weken nog last hebben van de verschijnselen van het carpaal-tunnelsyndroom, neem dan contact op met uw huisarts.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Aambeien

Wat is het?

Aambeien zijn verwijdingen van bloedvaten rond de anus. Ze worden vaak vergeleken met spataderen, hierbij zijn de aderen ook verwijd. Aambeien kunnen ontstaan aan de binnenkant (inwendige) of de buitenkant (uitwendige) van de anus. Rond de anus ligt een netwerk van sponsachtige bloedvaten. Als deze vol bloed zijn gelopen, vormen ze een afsluitende ring (zwellichaam). Samen met de kringspier van de anus zorgt dit zwellichaam voor een goede afsluiting van de anus, zodat ontlasting niet zomaar het lichaam kan verlaten.

Hoe herken je het ?

Soms zakt zo’n uitgestulpt zwellichaam naar buiten (inwendige aambei), dit kan vooral gebeuren bij of het het ontlasten. Dit kan een gevoel van druk geven, alsof er nog ontlasting moet komen. Je kunt het ook met je vingers voelen. Uitwendige aambeien zijn vaak te voelen als een glad bobbeltje naast de anus.

Aambeien kunnen jeuken, pijn doen of een branderig gevoel veroorzaken. Ook kunnen ze leiden tot ongewild verlies van slijm, wat bloed of ontlasting.

Hoe ontstaat het?

Aambeien ontstaan bijna altijd door hoge druk rond de anus. Die druk kan het gevolg zijn van hard en/of langdurig persen, bijvoorbeeld bij moeizame ontlasting of tijdens de bevalling, maar het kan ook ontstaan door chronisch hoesten.

Wat kun je verwachten?

Aambeien kunnen erg hinderlijk zijn, toch zijn ze onschuldig en ze kunnen vanzelf weer verdwijnen. Maar een enkele keer kan er een ontsteking ontstaan of er kan een bloedstolsel in een spatader optreden. Zowel bij een stolsel als een ontsteking ontstaat er heftige pijn ter plaatse.

Wanneer naar de huisarts?

Veel mensen schamen zich een beetje voor dit onderwerp, maar uw huisarts zal er niet raar van opkijken want het komt heel vaak voor.

Als je bloed en/of slijm bij de ontlasting aantreft dan is het verstandig om contact op te nemen met de huisarts. Ook als je een uitstulping voelt en niet zeker weet of dit een aambei is dan kun je er beter even naar laten kijken. Als je in een korte tijd een zwelling voelt opkomen die bovendien heel erg pijn doet, dan kan dit dus wijzen op een ontsteking , meestal is de pijn zo heftig dat jezelf al hebt besloten om contact op te nemen met de huisarts.

Wat kun je er zelf aan doen?

Als je jeuk of irritatie hebt, gebruik dan geen toiletpapier, maar een vochtig doekje of nat washandje.

Als er uitstulpingen naar buiten zaken kun je ze voorzichtig weer naar binnen duwen.

Bij pijn of jeuk kun je zalf of zetpillen gebruiken die te koop zijn bij de apotheek of drogist. Let erop dat er wel lidocaïne of zink inzit, andere bestanddelen zijn niet werkzaam.

Welke producten kan ik voor aambeien bestellen?

>>>> Online Epianal bestellen <<<<

>>>> Online Hemoclin bestellen <<<<

>>>> Online Hamameliszalf van A. Vogel bestellen <<<<

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)